De kauwgomballenautomaat

In het weekend gingen de ouders van mijn maat in de zomer altijd naar de camping. Hij had dan de hele woning voor zichzelf en dat werd natuurlijk meteen ons vaste honk voor het weekend. Midden in de nacht zaten we daar met de hele vriendengroep te kaarten, maar op een gegeven moment liepen we tegen een serieus probleem aan: we hadden geen kleingeld meer om mee in te zetten. Iemand kreeg toen het lumineuze idee: “Die automaat bij de kapper, moeten we daar niet eens aan gaan trekken?”

Zo gezegd, zo gedaan. Midden in de nacht slopen we naar de kapperszaak en begonnen met man en macht aan die automaat te sjorren. En ja hoor, met een flinke ruk kwam hij los van de gevel. Rennen! Een van mijn vrienden nam dat zware ding onder zijn arm, maar tijdens het sprinten maakte dat apparaat een ongelooflijke teringherrie. Die honderden kauwgomballen lagen daarbinnen zo hard te schudden en te rammelen dat we de hele buurt wakker dachten te maken. Doodsbang om gesnapt te worden, snelden we naar de woning, gelukkig maar één straatje verderop.

Eenmaal binnen stonden we voor de volgende uitdaging: hoe kregen we die aluminium automaat met dat plastic venster, waardoor je de kauwgomballen zo mooi zag zitten, in vredesnaam open? Mijn maat wist wel raad. Hij liep naar het raamkozijn en pakte een zwaar stuk ijzer dat normaal als contragewicht diende voor het schuifraam. Hij begon midden in de nacht als een bezetene op de automaat in te beuken tot het mechanisme het eindelijk begaf. De buit was binnen! We verdeelden het kleingeld over de pot en konden de rest van de nacht heerlijk doorkaarten—terwijl we ons allemaal scheel stonden te kauwen en de grootste bellen bliezen.