Een harde les op het Noordereiland

Mijn oudere broer en zijn vrienden gingen op zaterdag vaak vissen in het centrum, ergens in de buurt achter de Hoogstraat. Mijn maat en ik mochten mee. We gingen met de metro heen, maar eenmaal daar sloeg bij ons de verveling snel toe; wij hadden zelf namelijk geen hengel. Als er dan eens een dobber werd verspeeld, boden wij direct aan om even ‘gratis inkopen’ te gaan doen in een nabijgelegen warenhuis.

Dat deden we met z’n tweeën: de een droeg een jas met een grote capuchon, en de ander dropte daar de visbenodigdheden in. Zo liepen we doodgemoedereerd het warenhuis weer uit. De vissers waren natuurlijk dolblij met hun nieuwe spulletjes.

Na verloop van tijd was ik er wel klaar mee en besloot ik in mijn eentje naar huis te gaan. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan, want ik had geen geld meer voor de metro terug naar De Kaap. Er zat dus maar één ding op: lopen. De hele route terug over de Maasbrug, via het Noordereiland.

Aan het einde van de Maasbrug, op het Noordereiland, ging het gruwelijk mis. Er stond een groepje oudere, jonge gasten op de hoek waar ik langs moest. Terwijl ik ze passeerde, begonnen ze me vanuit het niets aan te vallen. De een trapte naar me, de anderen begonnen blind op me in te slaan. Puur uit sadisme en vermaak, tegen een klein jochie alleen.

Mijn grote geluk was dat er plotseling een auto stopte. Er stapte een woedende vrouw uit die keihard begon te schreeuwen: “Hé! Kunnen jullie wel met z’n allen tegen zo’n klein ventje?!” Door haar ingrijpen dropen de lafaards af en kon ik mijn weg naar De Kaap vervolgen.

Ik hield er flink wat blauwe plekken aan over, maar de mentale klap was erger. Dit incident is achteraf gezien de reden waarom ik het tot op de dag van vandaag nog steeds vervelend vind om me in grote groepen mensen te begeven. Een harde les over hoe onveilig de wereld buiten je eigen wijk kon zijn.