De kolonie

Op een bepaalde leeftijd kreeg je destijds de standaardinentingen en -metingen. Uit de resultaten bleek dat ik te klein was voor mijn leeftijd. In die tijd wisten ze daar wel wat op: ik moest naar ‘de kolonie’ om zes weken lang aan te sterken. Dit werd geregeld via de kerk, en het koloniehuis stond ergens op de Veluwe, in de bossen van Nunspeet of Vierhouten.

Mijn ouders brachten me naar de Baan in het centrum van Rotterdam, en vanaf daar werd ik samen met andere kinderen op transport gezet, begeleid door twee nonnen. Voor mij was het een diep traumatische ervaring om zo van huis te worden weggehaald. Om toch iets van mezelf te hebben in die waardeloze rotperiode, had ik mijn grote, schitterende kristalrots die ik ooit eens had gekregen van een zeeman meegenomen (zie het verhaal Het Ultieme Speelterrein). Ik had hem vol trots op mijn nachtkastje uitgestald. Het was mijn enige houvast.

Een paar dagen voor mijn vertrek naar huis kwam er zo’n zogenaamd lief, aardig nonnetje naar me toe voor een praatje. Ze keek naar de steen en zei: “Dat is een mooie steen, zal ik hem eens voor je laten taxeren?” Ik vond het eigenlijk helemaal niks, maar stemde uiteindelijk toch maar toe. Een dag later vroeg ik mijn steen terug. “Nee, ze zijn er nog niet klaar mee,” was het antwoord. De dag daarna vroeg ik het opnieuw. Toen zei ze ijskoud: “Als hij nog niet klaar is voor je vertrekt, sturen we hem wel op in een mooi doosje.”

Je snapt het al: die steen heb ik nooit meer teruggezien. Dat een non — iemand die haar leven wijdt aan God en de Tien Geboden — een klein kind berooft van zijn kostbaarste bezit en enige troost, vind ik tot op de dag van vandaag onvergeeflijk. Met de kennis van nu vraag ik me af hoe ze dat ooit voor haar eigen geweten heeft kunnen verantwoorden. De steen kwam nooit, maar de herinnering aan dit grote onrecht is altijd gebleven.