Kees in de kuil

De reusachtige metalen loodsdeuren waren aan de binnenkant met een zware grendel aan elkaar gekoppeld. Er bleef standaard een opening van zo’n vijftig centimeter tussen zitten. Dat was niet alleen bedoeld voor de ventilatie, maar ook een handige manier om te zorgen dat er geen onbedoelde voertuigen zomaar naar binnen konden rijden. Binnen de haven was dat heel gebruikelijk, zeker tijdens de schafttijd als de werklieden even weg waren.

Voor een volwassene was die kier van een halve meter te smal om doorheen te lopen, maar met onze magere kinderlijven glipten we er zo tussendoor. Eerst je hoofd, één schouder, even je buik inhouden, en hop — we waren binnen.

In tegenstelling tot wat je van zo’n grote ruimte zou verwachten, heerste er binnen een merkwaardige stilte. Geen holle galm, want de loods lag helemaal vol opgeslagen balen koffie die elk geluid dempten. Het rook er onmiskenbaar: een zware, droge geur van ongebrande koffiebonen, gecombineerd met de stugge lucht van jute en het kille metaal van de loods.

Met z’n vijven klommen we helemaal naar boven, tot vlak onder de spanten van het dak. Boven op die metershoge bergen koffiezakken begonnen we tikkertje te spelen. Totdat we ineens een gat ontdekten tussen de stapels. De balen waren daar een heel stuk lager gestapeld, waardoor er een diepe kuil was ontstaan met vier steile wanden van jute zakken rondom.

Meteen ontstond er een plan. Kees, een van de jongens, moest de kuil in en proberen eruit te klimmen. Onze taak: hem tegenhouden.

Terwijl Kees zich met handen en voeten tegen de steile wanden omhoog probeerde te werken, duwden wij vanaf de bovenste rand de zware balen een stukje over de rand of versperden we met onze voeten zijn houvast. Onbezonnen als we waren, beseften we nauwelijks hoe zwaar die zakken eigenlijk waren. Tientallen pogingen deed hij, maar elke keer gleden de balen onder hem weg of blokkeerden we zijn weg omhoog.

Na tientallen pogingen gaf Kees het ten slotte op. Volledig uitgeput lag hij op de bodem van de put, half weggedoken tussen de verschoven koffiezakken, even op adem te komen. Het was hem niet gelukt om de rand te bereiken.

Omdat de kuil wat meer naar achteren lag, was de ravage vanaf de gangpaden beneden totaal niet te zien. De buitenkant van de stapel zag er nog net zo strak uit als voor de schafttijd.

Na even te hebben uitgerust, klommen we rustig naar beneden en glipten we door de kier weer naar buiten met het voldane gevoel van een geslaagde middag.