Kranenduiken aan de Maas

Als het gewone zwemmen van de steigers niet meer spannend genoeg was, zochten we de echte hoogtes op. Langs de Maas stonden die enorme, ijzeren kadekranen dicht aan de waterkant. Er stond vaak een kraan in de hoek van het terrein die niet in gebruik was, meestal was dit dicht bij de toegangspoort. We wachtten tot de havenarbeiders even niet opletten, glipten stiekem het haventerrein op en begonnen als apen in die kraan te klauteren.

Een aantal jongens klommen de kraan op, waarvan een enkeling helemaal doorging tot aan de cabine om daarvandaan de Maas in te springen of te duiken. De anderen sprongen meestal vanaf de kraanpoot, wat ook nog best wel heel erg hoog was! Als je naar beneden keek, gierde de adrenaline door je lijf.

Dit spannende spelletje kon je trouwens ook doen vanaf de grote zeeschepen die daar aan de kades afgemeerd lagen. Dan sprongen we vanaf de punt van het schip, of we gingen aan de dikke trossen hangen om ons op het juiste moment te laten vallen. Het verdiende destijds wel de nodige attentie en waakzaamheid, want je moest heel goed opletten dat er op de plek waar je neerkwam geen zwaar stuk drijfhout in het water dreef.

Als we dan met een luide plons in de Maas kwamen en weer boven water kwamen, zwommen we direct naar een stenen trapje dat een stukje verderop lag. Dit trapje bevond zich aan het einde van de Maashavenstraat, wat net naast het havenbedrijf lag. Op die manier klommen we daar het water uit en begaven we ons na de sprong niet meer op het haventerrein, zodat ze ons niks konden maken.