De Zilveren Gipsarm

Tegen de zomervakantie had ik het helemaal gehad met de Sint-Paulusschool. Met dat mooie weer wilde ik maar één ding: buiten zijn. We kwamen in die tijd vaak over de vloer bij een oudere vrijgezel op De Kaap. Hij werkte als portier in de haven en stelde zijn huis tijdens zijn diensten beschikbaar als een soort clubhuis voor de buurtjeugd. Er kwamen soms ook wat ruigere oudere jongens langs.

Tegen een van die oudere jongens deed ik mijn beklag: “Man, ik ben die school zo zat. Had ik maar een gebroken pols of zo, dan hoefde ik de laatste zes weken tenminste niet meer te gaan.” Die gast keek me aan en zei ijskoud: “Daar kan ik je wel mee helpen.” Voordat ik het wist, greep hij mijn pink en draaide hem een paar kanten op. Knak! De pijn viel op het moment zelf gek genoeg wel mee, maar mijn pink stond ineens helemaal schuin op mijn hand. Ik ging naar het ziekenhuis voor een foto en jawel: actie geslaagd, de pink was gebroken en ik kreeg gips! School was verleden tijd.

In die periode droeg ik vaak een t-shirt dat leek op de Amerikaanse vlag. Het leek mij wel stoer om het gips dat eronderuit stak een ‘stalen look’ te geven. Ik kocht een zilveren spuitbus bij de ijzerhandel en spoot het hele gips glimmend zilver. Het zag er perfect uit. Alleen toen ik op controle moest in het ziekenhuis, waren de artsen er een stuk minder blij mee. Wist ik veel dat gips moest ademen!

Niet lang daarna gingen we op vakantie naar Zeeland. Het was bloedheet op het strand, iedereen lag in de verkoelende zee en daar zat ik dan met mijn zilveren gips. Dat hield ik natuurlijk niet vol. Ik heb het gips in het water helemaal zacht laten weken en er op het strand eigenhandig afgetrokken. Ik ben nooit meer teruggegaan naar het ziekenhuis voor controle. Die pink is daardoor nooit meer helemaal rechtgegroeid en staat tot op de dag van vandaag nog altijd scheef. Een herinnering aan een ontzettend stomme, maar onvergetelijke actie voor een paar weken extra zomervakantie.